Albanian British Chamber of Commerce and Industry ABCCI
The draft law on mandatory home insurance against earthquakes is not just another piece of technical legislation; it is a crossroads for Albania’s resilience, economy and social contract. On one side lies a new landscape of opportunities for insurance, construction, finance and digital services. On the other, a serious risk that an ill‑designed scheme turns into yet another burden on households who can least afford it.
12/02/2026
Have your voice heard by completing the survey on this proposed law here
Për tekstin në shqip- lexoni më posht.
By introducing compulsory earthquake cover for all residential properties and creating a National Earthquake Insurance Fund with its own electronic register, the government is effectively institutionalising a long‑term market for risk management. That is not neutral. It is a signal that more is at stake than premiums on a policy: the way Albanians rebuild after the next big tremor will be shaped by how this law is implemented, and by who gets to shape it.
For a bilateral chamber of commerce, this is not just a regulatory change to “monitor”. It is a development agenda in the making—one that can connect local firms with international expertise, capital and models of best practice, while also holding the law up to a more demanding test of fairness and resilience.
From obligation to value‑added protection, turning basic earthquake insurance into a legal requirement will not, by itself, make households safer. The real test lies in what happens around the compulsory policy: what optional cover citizens can buy, what financial products banks can offer, and how much clarity they have about their own risk.
Once the mandatory layer is in place, households will still face gaping holes: contents, temporary accommodation, business interruption for home‑based activities, and higher‑value properties that quickly exceed the standard limit of cover. This is where insurers and brokers can move beyond compliance and design genuinely value‑added products—“top‑up” policies that make a real difference in the weeks after a disaster. Instead of selling a box‑ticking policy, they can sell peace of mind.
Mortgages and home‑improvement loans can be linked to insurance, with targeted credit lines for structural reinforcement and post‑event repairs. More sophisticated tools—such as reinsurance treaties and catastrophe bonds—could be explored to spread risk across markets. Done well, this strengthens not only household resilience, but also the quality of collateral on bank balance sheets and the depth of the financial system.
Construction, engineering and real estate: a new market for safer buildings the law’s real power may lie here: in the way it alters the incentives for how buildings are designed, built and valued. When every residential property must be insured against earthquakes and recorded in a national register, owners, builders and investors suddenly have a direct financial interest in seismic safety.
Engineering firms can develop audit and certification services that translate structural integrity into better insurance terms. Construction companies can differentiate themselves by offering “resilience‑ready” buildings, with transparent documentation of materials, load‑bearing systems and retrofitting decisions. Real‑estate agents will no longer sell only square metres and views; they will also sell risk profiles. Buyers will ask about seismic risk, insurance costs and the structural history of the property, not just about the view from the balcony.
For investors with larger residential portfolios, this creates a new market for advisory services: valuation under risk, due diligence that includes seismic history, and portfolio‑level risk mapping. The double‑edged sword of compulsory insurance is that it can either reinforce a market for speculative, low‑quality construction—or it can reshape that market around safety, transparency and long‑term sustainability. Which direction it takes will depend on how strictly standards are enforced and how closely insurance pricing reflects real risk.
Digital, data and IT: the invisible backbone
Behind all of this is a digital infrastructure that will quietly determine how smoothly the system works—or how badly it fails. The draft law envisages a national electronic register of insured properties, with extensive data exchange between the Fund, cadastre, social services, local government and online government platforms. That is not a technical footnote; it is the backbone of the entire scheme.
Local and international tech companies can position themselves as partners rather than just vendors. They can help design secure software platforms, build robust interfaces, integrate GIS‑based risk mapping, and create analytics dashboards that help insurers and policymakers understand where risk is concentrated. Customer‑facing portals can allow citizens to simulate premiums, purchase cover, and track claims online—turning what too often feels like a bureaucratic ordeal into a transparent, user‑centred process.
Over time, the data generated by the scheme can do far more than price policies. It can inform urban‑planning decisions, help local governments prioritise retrofits, and support new digital services for disaster preparedness and response. A well‑designed system could become a model for how data and technology quietly strengthen resilience from the ground up.
The questions that still need answers
Yet for all the opportunity, the draft leaves at least two critical questions hanging. The first is about affordability and social impact. The law passes key parameters—level of cover, premium ranges and deductibles—to secondary legislation. Without transparent guidance and targeted support for low‑income households, the scheme risks being perceived as a new tax dressed up as insurance. It could deepen inequality instead of reducing vulnerability.
The second question is about the quality of protection. The current draft focuses largely on structural damage and does not clearly reward safer, better‑built properties. If safer construction does not translate into lower premiums or better terms, there is little incentive for owners or builders to invest in resilience beyond the bare minimum. Clearer links between building standards, premium levels and the scope of coverage would align the interests of homeowners, builders and insurers around a shared goal: not just surviving the next earthquake, but emerging from it stronger.
These are not technical details to be settled in the back rooms of ministries. They are political and social choices that will shape how the law is perceived by Albanian citizens. They are also where the input of civil society and the private sector can be most constructive: not as lobbyists, but as stakeholders with a shared interest in a system that is competitive, transparent and socially fair.
What can our chamber do?
A bilateral chamber is uniquely placed to turn this draft law into part of a broader resilience and business‑development agenda. It can map the most promising opportunity areas across insurance, finance, construction and IT, and actively connect member companies from both countries around concrete project ideas. It can facilitate dialogue between business, civil society and policymakers, ensuring that secondary legislation does not simply encode a new levy, but builds a genuinely functioning market. And it can showcase international best practice from partner countries, where similar schemes have successfully combined social protection with private‑sector innovation.
In other words, the draft law is not just about insurance. It is about how Albania chooses to prepare for its next disaster—whether as a society that passesively awaits the next shock, or as one that actively builds the institutions, incentives and opportunities to make the next big tremor less devastating for everyone.
For more write to us: info@abcci.com
Prova e Rradhës për Shqipërinë: Si të shëndrosh Ligjin për sigurimin e pronës në Siguri të Vërtetë?
Mendimi juaj ka rendesi, plotesoni pyetsorin ketu:
Drafti i Ligjit për sigurimin e detyruar të pronës ndaj dëmtimeve nga tërmti nuk është thjesht një term ligjor por eshte një udhëkryq për forcën e ekonomisë she mardhënive sociale në shqipëri. Ne një anë kemi oportunitetet qe ky ligj gjeneron per industine e sigurimve, ndëertimit, financimit dhe shërbimeve dixhitale, por në anët tjetër kemi rrezikun qe mund të sjellë një skemë e cila po nuk u dizenjua mië shton ngarkesën financiare ne familjet të cilat nuk e përballojnë dot atë.
Prezantimi i një ligji qe detyron pronarët e banesave të sigurohen dhe rrjedhimisht krijimi I Fondit të Sigurimit për Tërmetet me një regjister elektronik, qeveria krijon një treg të ri për manaxhimin e riskut. Kjo nuk është neutral. Kjo ështe një sinjal që këtu rreziku ështe shumë më shumë se thjesht paketat e sigurimit: por ajo që vërtet vihet në pikëpyetje është mënyra se si Shqipëria ri ndërtohet pas tërmetit sepse aty do të shikohet realisht si ky Ligj do të implementohet dhe problematikat përkaëtëse.
Për ne si Dhomë Bilaterale kjo nuk ështe një ndryshim i ligjit qe duhet ‘të monitorohet’ kjo është një tërësi elementesh qe po I shtohen idesë fillestare dhe po zhvillohen- kjo sigurisht mund të kërkoje që kompanitë në shqipëri të lidhen me ekspertizë nga jasht ( pasi janë risi që nuk I kemi këtu), krijimin e modeleve të reja, ndërkohë që duhet të krijohet hapsirë që ligji të modifikohet në rast se shikohet që shkakton probleme pasi është akoma në testim e sipër.
Në se e shohim ligjin si një nevojë, kjo në vetëvete nuk I ofron qytetarit një siguri më shume. Prova e vërtetë është tek ajo që do të jetë e detyrueshme: cfarë paketash mund të blejnë qytetarët, cfarë paketash do të ofrojnë bankat, se sat ë qartë janë vetë bankat për rezikun që marrin përsipër?
Pasi pjesa e detyrimit të jetë përcaktuar, qytetarët përsëri do të kenë boshlliqe që duhet ti plotësojnë: mobilimi, akomodimi I përkohshëm, biznesi I humbur kur ai zhvillohet nga shtëpia si edhe pronat që janë në vlerë më të madhe se cmimet e referencave. Pikërishtë këtu mund të përfshihen siguracionet dhe brokers duke dizenjuar dhe ofruar vlerë të shtuar për produkte premium – të cilat do të ofrojnë ërtetë vlerë të madhe në javët pas tërmetit. Pra në vend se të shesin produkte ata do shesin product që ofron ‘qetesinë shpirtërore të blerësit’.
Kreditë e shtëpive apo për riparimet e shtëpive mund te ofrojnë paketa për këtë qellim gjithashtu. Po të sohim më lartë- ri-sigurimi dhe bondet e katastrofave mund të shpërndajne riskun në një masë më të gjerë. Në se bëhet sic duhet kjo do të rrisi sigurinë e familjeve por gjithashtu edhe sigurinë e vlerave të pronave të listuara në banka dhe në systemin financiar.
Nga ana tjetër kjo do të detyrojë ndertuesit, inxhinjerët dhe vlerësuesit e pronave të ndërtojne prona më me vlerë. Sepse kur cdo pronë është e regjistruar në regjistrin përkatës të sigurisë, të gjithe ndërtuesit dhe pronarët do të kenë interest i kenë me certifikatë sizmike.
Firmat e ndertimit por edhe shoqata e inxhinjerëve mund të ndërtojnë sistemve të reja të certifikimit qe do të bëjë sigurimin e ndërtesës me kosto më të ulet pasi ofron garanci. Ndërkohë që Agentet Imobiliar nuk do të shesin më vetëm vlerën per metër katror apo pamjen nga dritaria pore dhe se sa e qëndrueshme ështe prona. Blerësit gjithashtu do të pyesin për historinë e ndërtesës dhe koston e sigurmit.
Investiorët e pronave të medhaja do të kërkojnë këshillim të profilizuar: vlerësim risku, rrezikun sizmik etj. Kjo ështe një thikë me dy presa: nga njëra anë …..
Për më shumë na kontaktoni në info@abcci.com
©2026 ABCCI All rights reserved
